(U kunt met pijltoetsen van uw toetsenbord scrollen.)

.... "Dus je bent toen echt naar Amerika gegaan?" vroeg Bo.
"Ja, diezelfde week nog. Maar dat was maar voor vier dagen.
Ik heb die lezing gehouden, dat was alles."
Hij was weer even stil. "Tussen de bedrijven had ik wel vrije tijd. De dag na de lezing ben ik Boston ingegaan. Ik wist waar ik naar toe wilde, omdat ik een stadsgids uit Nederland had meegenomen."
Er kwam een trieste glimlach om zijn mond. "Een homogids natuurlijk," voegde hij er na enige aarzeling aan toe. Het was even stil, toen pakte Philip de draad weer op.
"Ik heb daar in een kroeg een jongen ontmoet," kwam het verontschuldigend. "Ik was boos op mijn vrouw, verdrietig omdat ik jou niet meer zag - dus ging ik uit."
Bo slikte even. Waar ging dit naar toe? Hij had geen idee waarom Philip hem dit allemaal vertelde. Hij wilde dit eigenlijk allemaal niet weten, maar hij zei niets - hij bleef Philip strak aankijken.
"Daar bleef het bij trouwens. Ik moest de volgende dag een workshop voor studenten leiden en dat was al heel vroeg in de ochtend. Dus ik ben vroeg uit dat café gegaan, maar ik had wel zijn adres. We hebben een jaar met elkaar geschreven, ik was in één klap verliefd geworden. Natuurlijk wist mijn vrouw daar niets van." Philip boog zijn hoofd - hij kon de strakke blik van Bo even niet meer aan.
"Waarom vertel je me dit allemaal?" wist Bo uit te brengen. "Ik hoef dit toch niet te weten. Het is jouw leven."
Philip begon te zweten.
"Dat komt zo - nog even geduld. Ik moet eerst even naar de wc."
Hij stond ineens op en liep naar achteren. Bo bleef vertwijfeld zitten. Van de ontspannen sfeer was niets meer over. De lucht was op een ondefinieerbare manier geladen. Gespannen bleef Bo doodstil zitten. Philip bleef lang weg, maar op een gegeven moment hoorde Bo hem doortrekken en kwam hij weer te voorschijn. Hij liep naar de tafel en pakte een stoel, die hij tegenover Bo neerzette.
Hij ging zitten en legde zijn handen op de knieën van Bo.
"Sorry, dit moet echt. Ik snap dat je het niet wilt horen, maar ik moet het je vertellen." Philip keek gepijnigd. Alle sporen van alcohol waren nu definitief verdwenen, Philip leek volkomen nuchter.
Bo knikte terwijl de kriebels in zijn buik alleen maar toenamen.
"David en ik bleven contact houden," ging Philip verder. Hij keek Bo niet meer aan. "Vorig jaar heb ik hem opgezocht in Boston. Het was nog steeds als die eerste keer in de kroeg - even hevig."
Philip liep helemaal rood aan.
"Niet dat ik jou vergeten was, maar jij was onbereikbaar geworden. Ik durfde geen contact meer met jou te zoeken. Ik had het helemaal verknald."
Terwijl hij dit zei, keek Philip Bo weer aan. "Ik veronderstelde dat je mij al helemaal uit je hoofd had gezet."
Nu kwamen ook de tranen bij Bo. "Je moest eens weten hoe ik naar je verlangd heb," zei hij zacht. Philip kneep even in zijn knieën maar durfde niet dichterbij te komen.
"De rest van het verhaal is kort," zei hij. Hij zuchtte diep om moed te verzamelen. "David en ik hebben twee dagen met elkaar doorgebracht en veel gevreeën. Op het vliegveld, toen hij mij wegbracht, zei hij het..." Philip was weer even stil en schudde daarna iets van zich af.
"De terugreis was een hel. Ik was doodziek in het vliegtuig…" hij zuchtte diep en keek Bo bijna smekend aan. "...en ik heb het ook." Hij boog zijn hoofd en haalde zijn handen van de knieën van Bo weg.
Het werd stil. Bo's eerste impuls was om te vragen waar hij het over had, maar hij wist het wel - hij hoefde het helemaal niet te vragen. Hij keek Philip aan en het duurde een tijdje voor hij het helemaal tot hem doordrong.
Philip had Aids. Daarom was hij magerder geworden. Daarom moest hij steeds naar de wc. De gedachten raasden door zijn hoofd. Bo keek verstijfd naar zijn knieën waar net nog de handen van Philip op hadden gelegen. Hij voelde de warmte nog, maar Philip ging dood - net nu ze elkaar weer gevonden hadden. Hij keek op en zag hoe Philip met gebogen hoofd onbeweeglijk op de stoel voor hem zat - alsof hij het oordeel afwachtte. Wat kon hij doen, wat moest hij zeggen? Alles wat hij zou zeggen, zou overbodig zijn of verkeerd vallen - daarom bleef hij zwijgen. Bo keek alleen maar naar Philip en zag hoe ook zijn ogen langzaam weer vochtig werden.
Na een eeuwigheid van stilte stond Bo op en deed een stap in de richting van de pick-up. Hij zag hoe Philip hem zwijgend met zijn ogen volgde. Plotseling draaide hij zich om, trok Philip uit zijn stoel omhoog, drukte hem heel stevig tegen zich aan en begon hard te huilen. Ze stonden zeker tien minuten zo. Ook Philip kon zijn tranen niet binnenhouden. Ze rustten afwisselend met hun hoofd op elkaars schouders. Af en toe streek Bo met zijn grote donkere handen door de blonde haren van Philip. Geen van beiden zei een woord. ...

(Sluit s.v.p. dit venster om terug te keren.)